Wat geef je iemand met kanker cadeau?

Kanker is geen gewenst nieuwtje om te ontvangen. Of het nu bij een geliefde is, of iemand die je goed kent. Het nieuws slaat altijd in als een bom, voor elke partij.

Ik herinner me de tijd toen mijn oom het nieuws kreeg: longkanker. Oké, ik kende hem niet zo heel goed, toch niet zoals mijn papa dat deed, maar we kwamen er wel geregeld over de vloer. Ik wist al direct dat het niet goed zat.

Nu sommigen zouden zeggen: kijk, hij rookte, hij heeft het zijn eigen aangedaan. Maar dat doet er niet toe in de meeste gevallen. Je kan ook perfect longkanker krijgen zonder ooit gerookt te hebben.

Onze vervuilde lucht is ook één van de oorzaken en daar heeft iedereen schuld aan. En nog is het niet duidelijk waarom de ene het krijgt en de andere niet. Daar gaat jaren onderzoek over heen, en zelfs dan nog valt het niet altijd te verklaren.

Helaas is hij overleden. Alles was ook rap gegaan, en hij was veels te jong om ons allen te verlaten. Ik heb mijn vader zien afzien. Iets wat je als jongvolwassene liever niet ziet. Dat kan ik je verzekeren.

En het ergste vanalles is dat je gewoon dicht slaat, want wat zeg je erop om iemand op te beuren.

Rafe & Shiro’s Home Copyright

Een jaar na het verdict van mijn nonkel, ontvingen we het slechts nieuws dat mijn moeder een hersentumor had. De dag dat mijn leven stilstond. Kanker was al heel dichtbij, maar met mijn moeder zat het letterlijk in de familie. Ik heb haar jaren zien vechten ertegen, alles om bij ons te kunnen blijven en papa niet met alles achter te laten.

“You don’t fight alone” wandcirkel – Rafe & Shiro’s Home

Maar als je lijf niet meer kan vechten, dan weet je dat het einde nabij is. Bij haar was dat niets anders. Van de fiere vrouw, bleef er na 5 jaren niets meer over. Ze was gewoon op. Ik was 28 jaar toen we afscheid van haar namen.

De jaren nadien werd onze familie nog niet bespaard hoor. Bij mijn zus werd huidkanker ontdekt, per geluk op tijd. Ze hebben alles mooi kunnen weghalen en na 5 jaren follow-up werd ze genezen verklaard. Ik prijs me daar de dag van vandaag nog altijd gelukkig voor. Want als dat niet het geval was geweest, dan kon je me op de leeftijd van 40 jaar echt wel bijeen rapen.

I got mad chemo ninja skills muurcirkel – Rafe & Sihro’s home design copyright

Op die leeftijd kreeg ik dan te horen dat mijn tante galwegkanker had en mijn vader uitgezaaide longkanker. Beiden zijn intussen veel te rap heen gegaan. Mijn tante is op 6-7 maanden en mijn vader is op nog geen 3,5 weken overleden, na diagnose.

En dan zwijg ik nog maar over alle andere gekenden binnen mijn vriendengroep en kennissen wat het in die periode tussen hebben mogen ervaren maar er heden nog over kunnen spreken.

Is het verkeerd als ik zeg dat ik een emotionele maar ook rationele band heb met kanker?

Geloof me, het slaat me nog altijd uit mijn lood als ik ergens het nieuws via één of andere manier ontvang. Hetzij door mijn werk als kankerregistrator, of door verhalen van anderen. En dat heeft me bewust gemaakt over de communicatie over kanker. Omgaan met dit nieuws is iets dat we niet standaard aangeleerd krijgen, maar wel zoveel verschil maakt.

Het liefst wat ik iemand zou geven met kanker is een remedie voor de ziekte, of beter gezegd dat het nooit meer voorkomt, bij niemand. Maar dat stuk ligt niet geheel in onze handen. Als je er maar bent voor iemand in moeilijke tijden, dat is al HEEL veel waard.

Want verdwijnen is echt geen optie, gewoon omdat je niet weet wat zeggen. Je hoeft nochtans niet veel te zeggen. Maar een aandenken dat je er nog bent, kost niet veel moeite, noch geld.

Een simpel smsje, een kaartje dat je aan hen denkt, kankerlintjes die je zelf maakt of speciale kanker muurcirkels doen zeker hun werk. Het geeft je zelf veel voldoening.

Je kan misschien niet voor een oplossing zorgen, maar je kan hen wel duidelijk maken dat ze er niet ALLEEN voor staan.

Ilse

Een reactie achterlaten